Celebs Weblog

De Amerikaanse verkiezingen zijn voorbij, maar dat wist u natuurlijk al lang. Obamamania was niet te missen. Maakt u zich echter geen zorgen, dit is geen stuk over Barack Obama of de betekenis achter zijn overwinning. Dit gaat over de verliezers. De mensen voor wie een wedstrijd van maanden, eigenlijk zelfs jaren, in één dag voorbij is.

Wat gebeurt er daarna? Kun je nog terug naar een normaal bestaan als je uitzicht hebt gehad op de positie van machtigste man ter wereld?

Een terugblik op twee memorabele verliezers van de afgelopen twintig jaar en hun leven nu.

1988: Michael Dukakis

Na het wettelijke maximum van twee termijnen was het tijd voor de populaire Ronald Reagan om af te treden. Namens de Republikeinen werd Reagan’s vicepresident George Bush senior naar voren geschoven als opvolger. De Democraten kwamen met Michael Dukakis, destijds gouverneur van Massachusettes, op de proppen.

De campagne was zoals vanouds hard en smerig. De Republikeinen zetten Dukakis neer als een overdreven liberaal, zonder wereldkennis. Dukakis verweet Bush senior enkele van de recente schandalen. Hij was tenslotte vicepresident van Reagan en ook verantwoordelijk voor het gevoerde beleid.

Dukakis verloor 45.6% tegen de 53.4% van Bush senior. Dat is ongetwijfeld te wijten aan enkele PR missers. Zo verscheen hij in legerkleding in een M1 Abrams tank voor de wereldpers. Dat deed hij om zijn militaire imago op te krikken. De algemene opinie was namelijk dat Dukakis zo liberaal was dat het leger hem niets kon schelen.

Uiteindelijk had het een averechts effect. Met zijn grote grijns en legerhelm op kwam hij eerder knullig dan stoer over. Daarmee bevestigde hij juist de kritiek.

2008

Tegenwoordig is Michael Dukakis nog steeds actief binnen de Democratische Partij. Hij en zijn vrouw Kitty zijn zogenaamde grassroot-activisten. Ze starten politieke processen aan de basis, bij de burgers. Verder is Dukakis een voorstander van efficiënt openbaar vervoer om het fileprobleem op te lossen. Recentelijk heeft hij zich ook nog uitgesproken voor een langere schooldag, in de hoop hiermee het onderwijs te verbeteren.

2000: Al Gore

Al Gore is geen verliezer. Er zat maar vijf kiesmannen verschil tussen Gore en zijn tegenstrever George Bush junior en eigenlijk is dat hele systeem met kiesmannen te ingewikkeld en achterhaald om überhaupt relevant te zijn. De wereld had dus bespaard moeten blijven van acht jaar George W. Bush.

De verkiezingen van 2000 leken erg veel op die van 1988. Net als toen moest er een president, Bill Clinton, na het maximum van twee termijnen aftreden. Ook nu weer waren de kandidaten een vicepresident en een gouverneur.  De Republikeinen vaardigden George Bush junior, de gouverneur van Texas af. De Democraten schoven handig Bill Clinton’s rechterhand Al Gore naar voren.

Tijdens Clinton’s laatste ambtstermijn volgde seksschandaal op seksschandaal. De hele affaire kwam als een geschenk uit de hemel voor de Republikeinen, die van oorsprong een nogal conservatieve grondslag en achterban hebben.

Hoewel Gore zelf niets misdaan had, ondervond hij als vicepresident wel hinder. Bush riep openlijk dat hij het Witte Huis eer en waardigheid zou teruggeven. Gore reageerde hierop door zijn vrouw publiekelijk innig te kussen en maar vooral niet met Clinton in het openbaar te verschijnen.

Daarnaast had Gore het nadeel dat er nog een derde presidentskandidaat was. Ralph Nader nam deel namens de Groenen. Zijn gedachtegoed was niet heel erg anders dan dat van Gore, maar hij wist desondanks toch 2.74% van de ‘popular vote’ binnen te halen. Tel daar de 48.38% van Al Gore op en de marge op de 47.87% van George Bush is nog groter. Helaas is het kiesstelsel in Amerika allesbehalve logisch.

2008

Na de verkiezingen in 2000 is het nog lang blijven rommelen rondom Al Gore en het presidentschap. In 2004 en tussen voor aanvang van de afgelopen verkiezingen was de roep om Gore groot. Hij heeft het echter te druk met andere zaken.

Tegenwoordig reist de oud-vicepresident de wereld over om zijn boek en film ‘An Inconvenient Truth‘ te promoten. Gore is al vele jaren bezig met milieuproblematiek en de film is in feite een samenvatting van wat hij al jaren verkondigd. Het komt er in het kort op neer dat wij, bewoners van deze aarde, zelfs iets kunnen doen aan de klimaatscrisis.

Dat deze inspanningen gewaardeerd worden blijkt wel aan de prijzen die Gore recentelijk heeft gewonnen. Zo won hij met de film een Academy Award voor beste documentaire. Tevens ontving Gore een Nobelprijs voor de Vrede voor zijn bijdrage aan het op de kaart zetten van de klimaatproblematiek.

This entry was posted on vrijdag, november 14th, 2008 at 6:50 pm and is filed under Algemeenheden. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.